FATA MORGANA / Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΚΟΙΤΑΕΙ ΤΗΝ ΑΝΝΑ

Θα μεταλάβω με νερό θαλασσινό

στάλα τη στάλα συναγμένο απ’ το κορμί σου

σε τάσι αρχαίο, μπακιρένιο αλγερινό

που κοινωνούσαν πειρατές πριν πολεμήσουν

Στρείδι ωκεάνειο αρραβωνιάζεται το φως

Γεύση από φλούδι του ροδιού, στυφό κυδώνι

κι ο άρρητος τόνος πιο πικρός και πιο στυφός

που εναποθέτανε στα βάζα οι Καρχηδόνιοι

Πανί δερμάτινο αλειμμένο με κερί

οσμή από κέδρο, από λιβάνι, από βερνίκι

όπως μυρίζει αμπάρι σε παλιό σκαρί

χτισμένο τότε στον Ευφράτη στη Φοινίκη

Χόρτο ξανθό τρίποδο σκέπει μαντικό

Κι ένα ποτάμι με ζεστή λιωμένη πίσσα

άγριο ακαταμάχητο απειλητικό

ποτίζει τους αμαρτωλούς που σ’ αγαπήσαν

Rosso romano πορφυρό της Δαμασκός

δόξα του κρύσταλλου κρασί απ’ τη Σαντορίνη

Ο ασκός να ρέει κι ο Απόλλωνας βοσκός

να κολυμπάει τα βέλη του με διοσκορίνη

Σκουριά πυρόχρωμη στις μίνες του Σινά

Οι κάβες της Γερακινής και το Στρατόνι

Το επίχρισμα. Η άγια σκουριά που μας γεννά

μας τρέφει, τρέφεται από μας και μας σκοτώνει

Καντήλι, δισκοπότηρο χρυσό, αρτοφόρι.

Άγια λαβίδα και ιερή από λαμινάρια

Μπροστά απ’ την πύλη δυο δαιμόνιοι σπαθοφόροι

και τρεις αγγέλοι με σπασμένα τα κοντάρια

Πουθ’ έρχεσαι; Απ’ τη Βαβυλώνα.

Που πας; Στο μάτι του κυκλώνα.

Ποιαν αγαπάς; Κάποια τσιγγάνα.

Πως τη λένε; Φάτα Μοργκάνα.  

Νίκος Καββαδίας  « Τραβέρσο».