Του Μιχάλη Αβατάγγελου
«Αν όλες οι διαφωνίες γίνονταν σε τόσο πολιτισμένο επίπεδο,
τα πράγματα θα ήταν τελείως διαφορετικά» ήταν η σημερινή ατάκα εύελπι δημοσιογράφου
που προσπαθεί συνεχώς να λάβει μέρος στις συζητήσεις των καλεσμένων του, μονίμως
με κάποια ανεκδιήγητη αρλούμπα.
Συνήθως τον παρακάμπτουν
και συνεχίζουν στο θέμα τους αλλά κάνουν λάθος, διότι υπάρχουν άνθρωποι που λέγε
– λέγε, πιστεύουν ότι κάποια πράγματα είναι έτσι όπως τα λέει ο κλόουν.
Για παράδειγμα πολλοί αφελείς θα πουν: πράγματι αν όλες οι
διαφωνίες γίνονταν σε πολιτισμένο επίπεδο τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά.
Πόσο διαφορετικά θα ήταν όμως;
Επί σειρά ετών παρακολουθούμε πολιτισμένες διαφωνίες, που η
υποκρισία μπροστά τους θα μπορούσε να βάλει τα κλάματα, και το αποτέλεσμα ήταν
να χρεοκοπήσουμε
πρωτίστως πνευματικά, μετέπειτα πολιτικά και τελικώς
οικονομικά.
Όσο πιο πολιτισμένο ήταν το επίπεδο της διαφωνίας, τόσο
μεγάλωνε και το χάσμα της ασυνεννοησίας.
Αν υπάρχει μια περίπτωση
στο εκατομμύριο, να μεταπείσεις έναν εκδηλωτικό συνομιλητή, που συχνά ξεφεύγει
από τα όρια της ευπρέπειας, έναν «κέρινο» συνομιλητή που υποκρίνεται τον ευγενή,
δεν υπάρχει καμία.
Πρόκειται για μουλάρι της σκέψης, ξεσαμάρωτο, που θα μείνει καρφωμένο
στις απόψεις του, ακόμα και αν του δείξεις σε πραγματικό χρόνο, το σπίτι που
υποστηρίζει ότι έχει καλύψει με άκαυστα υλικά, να καίγεται.
Αυτές η άκαμπτες ιδεοληψίες, ευγενικών ανθρώπων, είναι που μας
οδήγησαν σήμερα να αποζητάμε τα χαστούκια στα μούτρα των πολιτισμένων συνομιλητών,
που φεύγοντας από την «εξαιρετική» συζήτηση, πήγαιναν κατευθείαν να σκάψουν το
λάκκο της κοινωνίας.
Αυτοί οι ευγενείς συνομιλητές, είναι που υπέγραψαν την καταδίκη
μας χωρίς καμία αναστολή;
Πιστεύω ακράδαντα ότι οι άνθρωποι με το εκρηκτικό ταπεραμέντο
που βγαίνουν από τα ρούχα τους όταν η υποκρισία ξεπερνάει τα όρια, θα έλεγαν όχι
αν τους ζητούσαν να σκοτώσουν χίλιους ανθρώπους στην Αφρική, πατώντας από δω ένα
κουμπί.
Αντίθετα εκείνοι οι ευγενείς συνομιλητές θα το πατούσαν πολύ
εύκολα με την δικαιολογία ότι οι περιστάσεις το επιβάλουν.
