ΟΙ ΘΕΜΕΛΙΩΔΕΙΣ ΝΟΜΟΙ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΒΛΑΚΕΙΑΣ.

1. Πάντα και αναπόφευκτα ο καθένας από μας υποτιμά τον αριθμό των ηλιθίων ατόμων που κυκλοφορούν. 

2. Η πιθανότητα να είναι ένα συγκεκριμένο άτομο ηλίθιο είναι ανεξάρτητη από οποιοδήποτε άλλο χαρακτηριστικό του ίδιου προσώπου.

3. Ένα ηλίθιο άτομο είναι ένα πρόσωπο που προκαλεί ζημιά σε ένα άλλο πρόσωπο ή ομάδα προσώπων χωρίς ταυτόχρονα να εξασφαλίζει κάποιο πλεονέκτημα για το ίδιο... πολλές φορές μάλιστα , το ίδιο υφίσταται μιαν απώλεια. 

… το βαρύ φορτίο των συμφορών και των αθλιοτήτων που πρέπει να υποφέρουν τα ανθρώπινα όντα, είτε σαν άτομα, είτε σαν μέλη μιας οργανωμένης κοινωνίας είναι ουσιαστικά το αποτέλεσμα του εντελώς απίθανου – και θα μπορούσα να πω βλακώδους – τρόπου με τον οποίο οργανώθηκε η ζωή από της απαρχές της.

CARLO M. CIPOLLA         «Δοκίμιο περί ανθρώπινης βλακείας». 

ΣΤΑΥΡΟΣ ΞΑΡΧΑΚΟΣ, Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΜΑΓΚΑΣ.

Από τους τελευταίους εκείνης της εποχής που έβγαζε ανθρώπους με τσαγανό, ο Σταύρος Ξαρχάκος, μάζεψε τα πράγματα του και «χαιρέτησε» το Διοικητικό συμβούλιο του Εθνικού Θεάτρου, στο οποίο είχε κάνει την τιμή να είναι πρόεδρος.

Ο κύριος Ξαρχάκος, άφησε σύξυλα τα μέλη να κοιτάζονται μεταξύ τους και να απορούν πως είναι δυνατόν ένας συνθέτης «τόσων μεγάλων επιτυχιών» να είναι και μάγκας.

Ο μάγκας τους πέταξε το προεδριλίκι στα μούτρα και τους άφησε κακομοίρηδες και έκπληκτους να συνεχίσουν το «εκπαιδευτικό» έργο του Εθνικού Θεάτρου.

Ο μάγκας δεν ανέχτηκε να του πλασάρουν για τέχνη τις παραστάσεις του Λαζόπουλου και του Φιλιππίδη και αντί να κάνει ότι κάνουν συνήθως οι θλιβεροί, παραιτήθηκε.

Παραιτήθηκε όπως παραιτούνται αυτοί που δεν έχουν φιλήσει κατουρημένες ποδιές

για να είναι εκεί που βρίσκονται.

Παραιτήθηκε όπως κάνουν αυτοί που σέβονται τον εαυτό τους, την κουλτούρα τους, την τέχνη τους και το θεσμό που υπηρετούν. Οι μάγκες δηλαδή.

Γεια σου Σταύρο, γεια σου Ξαρχάκο. 

ΟΛΑ ΤΡΙΓΥΡΩ ΑΛΛΑΖΟΥΝΕ ΚΙ ΟΛΑ ΤΑ ΙΔΙΑ ΜΕΝΟΥΝ.

ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΣΤΟ ΕΚΚ ΚΑΤΑΓΓΕΛΟΥΝ ΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΤΟΥ ΟΠΤΙΚΟΑΚΟΥΣΤΙΚΟΥ ΧΩΡΟΥ.

Της Σμαράγδας Μιχαλιτσιάνου από την News Trap.

Τα σωματεία του Οπτικοακουστικού χώρου καταγγέλλουν την διορισμένη διοίκηση του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου που συνεχίζοντας την παλιά της τακτική, μοιράζει επιλεκτικά 1.200.000 €, χωρίς την έγκριση και απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου...

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΟΛΛΑΤΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ (Γιωργάκη) ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ.

κ. Πρόεδρε της Κυβέρνησης,

θα έπρεπε να γράψω σεβαστέ ή αγαπητέ, όπως συνηθίζεται αλλά δεν μπορώ. Ούτε σας αγαπώ, ούτε σας σέβομαι.

Στο Θέατρο Μπρόντγουεϊ, θα ανεβάσω στις 22 Δεκεμβρίου και ώρα 9.30 μ. μ., το θεατρικό έργο μου, Το Ελληνικό Παραμύθι ( Η Ελλάδα του Γιωργάκη ), καθρέφτη πιστεύω της Ελλάδος σας. Της Ελλάδας του Σημίτη του «μικρού», του Καραμανλή του «βραχύ» του Παπανδρέου του «μικρόνου», όπως σας αποκαλεί ο σεβαστός Χρήστος Γιανναράς. Εγώ σας ονομάζω ο «ολίγος».

Ο κόσμος θα γελάσει. Είναι η μόνη άμυνά μας, να γελάμε με τα καμώματά σας. Με την ηλίθια ανοχή που εμείς,

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΘΕΣ ΤΡΙΟ ΜΕΛΙΣΜΑ ΣΤΟ TSAI.

Πρόζα, ελληνικό και ξένο τραγούδι με τον Γιάννη Μαθέ και το τρίο Μέλισμα.

TSAI.
Lykavittou & Alexandrou Soytsou 19 Kolonaki. Athens Greece.

ΑΝΤΙΝΟΜΙΑ

Ο έρωτας σου μια πληγή και τρεις κραυγές

Στα κόντρα σκούζει ο μακαράς καθώς τεζάρει

Θαλασσοκόρη του βυθού – χίλιες οργιές –

του Ποσειδώνα εγώ σε κέρδισα στο ζάρι.

Και σ’ έριξα σ’ ένα βιβάρι σκοτεινό

που στέγνωσε και ξανεμίστηκε το αλάτι

Μα εσύ προσμένεις απ’ το δίκαιο ουρανό

τον στεριανό, τον γητευτή, τον απελάτη.

Όταν θα σμίξεις με το φως που σε βολεί

και θα χαθείς μέσα στην διάφανη αμφιλύκη

πάνω σε πράσινο πετούμενο χαλί

θα μείνει ο ναύτης να μετρά το άσπρο χαλίκι.

Νίκος Καββαδίας ( Τραβέρσο ).

ΟΔΟΦΡΑΓΜΑΤΑ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ, ΦΡΑΓΜΑΤΑ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ.

Οι κάτοικοι της Καλλίπολης του Πειραιά, έκλεισαν του δρόμους φτιάχνοντας οδοφράγματα από τους σωρούς των σκουπιδιών που έχουν μαζευτεί εδώ και πολλές μέρες έξω από τα σπίτια τους.

Βέβαια το «μαζευτεί» εντός εισαγωγικών διότι τα σκουπίδια δεν περπατάνε για να μαζευτούν μόνα τους, οι κάτοικοι έστησαν αυτούς τους σωρούς ενώ ήξεραν για την απεργία και δεν τα κρατούσαν στο μπαλκόνι τους.

Θα ρωτήσουν

ΑΣΚΗΣΗ ΕΡΩΤΙΚΗ.

ΚΥΡΙΑΚΗ 5 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ, στο Art Gallery στη Βούλα, στις 22:00.

Άσκηση Ερωτική

Μια μουσική ιστορία προσωπικής αναζήτησης και αγάπης με πρόζα και τραγούδι. Επιλογές από Xατζιδάκι, Κραουνάκη, Σπανό μέχρι Madredeus και Dulce Pontes, με άξονα την θεατρική προσέγγιση και ερμηνεία.

Ο Γιάννης Μαθές, στο ρόλο του περιηγητή στο ταξίδι της προσωπικής αναζήτησης και του αγαπημένου. Συνοδεύει το Trio Divisi. Ιώ Κυριακίδη (πιάνο), Θοδωρής Λυκουρόπουλος (βιολί), Βίκυ Κυριακίδη (φλάουτο).

Ενορχηστρώσεις: Θ. Λυκουρόπουλος,

επιμέλεια κειμένων: Γ. Μαθές.

* Αrt Gallery Cafe: Ιπποκράτους 1 και Γαληνού (πάνω από το Ασκληπείο), Βούλα.

ΜΙΑ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ.

                        Συνεργάτης του Systriglo.gr, μας έστειλε τη φωτογραφία από το κινητό του.

Οι πολίτες του Πειραιά πήραν απόφαση ότι θα ζήσουν μαζί τους και τις μέρες των Χριστουγέννων και αποφάσισαν να τα ενσωματώσουν στο τοπίο.

Ας εισπράξουν το πικρό χιούμορ των πολιτών εκείνοι που θεώρησαν ότι με πορδές μπορούσαν να βάψουν αυγά.

ΤΟ ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ ΚΑΙ Η ΚΑΘΑΡΙΟΤΗΤΑ.

Γράφει ο Μιχάλης Αβατάγγελος

Επειδή μου είναι αδύνατον να εξηγήσω την επίμονη αδιαφορία της πολιτείας, απέναντι στην διαπιστωμένη αφασία της κοινωνίας, θα υποθέσω ότι αυτό που φταίει, είναι η πλέον παρεξηγημένη λέξη της εποχής μας, το «αυτονόητο». Μια λέξη που χρησιμοποιείται κατά κόρον και αφελώς σε όλους τους τομείς - η κυβέρνηση έφτασε στο σημείο να κηρύξει την επανάσταση του - ενώ καθημερινά αποδεικνύεται ότι αυτό που είναι αυτονόητο για κάποιους, είναι αδιανόητο για κάποιους άλλους. Με απλά  λόγια, θα υποθέσω ότι ο κύριος λόγος, είναι το «ανόητο». Διαφορετικά πως είναι δυνατόν να νομίζουμε ότι έχουμε συνεννοηθεί,

Η ΚΡΙΣΗ ΣΤΑ ΜΕΣΑ ΜΑΖΙΚΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ.

Γράφει ο Μιχάλης Αβατάγγελος.

Η μία μετά την άλλη, εφημερίδες που για πολλά χρόνια αντιπροσώπευαν την ουσία της ενημέρωσης στην Ελλάδα, δηλώνουν αδυναμία να ανταπεξέλθουν στα προβλήματα που δημιούργησε η κρίση και κλείνουν.

Κλείνουν, αφήνοντας στο δρόμο εκατοντάδες εργαζόμενους που έρχονται να προστεθούν στο τραγικό άθροισμα των ανέργων που στην πλειοψηφία τους είναι νέοι άνθρωποι, στην ηλικία της δημιουργίας.

Παρόλα αυτά πρέπει να σημειώσουμε ότι η οικονομική κρίση, ήταν το τελειωτικό χτύπημα. Η παρακμή τους είχε ξεκινήσει εδώ και πολύ καιρό, όταν ακόμα τα φαινόμενα της οικονομικής κρίσης δεν ήταν ορατά.

Δίκαιες οι διαμαρτυρίες των ανθρώπων που χάνουν τη δουλειά τους αλλά

Η ΕΚΔΗΛΩΣΗ "ΠΙΣΩ ΑΠ' ΤΟ ΤΖΑΜΙ".

 Θ. Πολυκανδριώτης, Κ. Αιλιανού, η συντονιστής, ο Γ. Παπαϊωάννου και ο Μίμης Καννής.

                                    Γ. Πανταζής, Μ. Τσάμη, Κ. Τζιαγκούλας, Η. Δημητριάδης

                                        Ο Θανάσης Πολυκανδριώτης με τους "Επόμενους".

Μια εκδήλωση που έμοιαζε να έχει έρθει από το παρελθόν, ήταν η εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου του Γιάννη Παπαϊωάννου, «Πίσω απ’ το τζάμι», μια τομή στην πραγματικότητα στις ρίζες του ελληνικού τραγουδιού, μια επίσκεψη στον τόπο που γεννήθηκαν οι μεγαλύτερες επιτυχίες. Στα στούντιο της Columbia.

Μετά από μια σύντομη και περιεκτική αναφορά στο βιβλίο και τον συγγραφέα από το πάνελ της παρουσίασης. Ο Θανάσης Πολυκανδριώτης με τους «Επόμενους», μαθητές

της μουσικής του σχολής, μας ταξίδεψαν στον μαγικό κόσμο του, Μάνου Χατζιδάκη, παίζοντας με τα μπουζούκια τους δύο κομμάτια από αυτά που ο συνθέτης είχε ηχογραφήσει στην ιστορική Columbia.

Στην συνέχεια το μόνιμο σχήμα του μεζεδοπωλείου «Το μυστικό», με τους Γιώργο Πανταζή, Μαρία Τσάμη, Κώστα Τζιαγκούλα, και Ηλία Δημητριάδη, ανάμεσα σε αποσπάσματα από τις ηχογραφήσεις που περιέχει το cd του βιβλίου, έπαιξαν και τραγούδησαν, τραγούδια των καλλιτεχνών που πέρασαν από τα θρυλικά στούντιο και άφησαν βαθιά το αποτύπωμα τους στην ελληνική μουσική.

Έκπληξη ο καλεσμένος στην παρουσίαση Αντώνης Καλαϊτζής, που ερμήνευσε με την μοναδική του φωνή, ένα τραγούδι του Στέλιου Καζατζίδη προκαλώντας συγκίνηση στους παρευρισκόμενους.  

«ΠΙΣΩ ΑΠ’ ΤΟ ΤΖΑΜΙ».

Ένα βιβλίο εξομολόγηση, καταγραφή αναμνήσεων, ανασκόπηση ενός κομματιού της ιστορίας της ελληνικής δισκογραφίας. Μια αναφορά στους ανθρώπους που την διαμόρφωσαν και στα τραγούδια που τραγουδήθηκαν από τα στόματα δύο και τριών γενιών.

Ο Γιάννης Παπαϊωάννου, ηχολήπτης στο επάγγελμα, όσο και αγαπημένο, γνώριμο πρόσωπο στον μουσικό χώρο, καταθέτει στις σελίδες του βιβλίου, την δική του μαρτυρία από τα «αυλάκια» των βινυλίων, τις ατέλειωτες ώρες ηχογραφήσεων στο ιστορικό στούντιο της Columbia από τις αρχές της δεκαετίας του ΄70 έως το 2000.

Το βιβλίο συνοδεύεται από ένα cd, με «Κλεμμένες Στιγμές», όπως τις ονομάζει ο συγγραφέας, με ερμηνευτικές «στιγμές» μεγάλων καλλιτεχνών, που είχε την ευκαιρία να καταγράψει και την καλοσύνη να μοιραστεί μαζί μας.

ΑΥΤΗ ΗΤΑΝ Η ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ

Δείτε το βιντεο-ντοκουμεντο και διαπιστώστε μόνοι σας ότι τα απορρίμματα που οι πολίτες έμπαιναν στον κόπο να διαχωρίσουν, κατέληγαν στο απορριμματοφόρο του Δημου κι έπαιρναν το δρόμο για τη χωματερή.

Ας ελπίσουμε ότι οι νέες διοικήσεις των Δήμων θα αλλάξουν τακτική

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 37 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ… ΚΑΙ ΜΕΤΑ;

Γράφει ο Μιχάλης Αβατάγγελος

Για άλλη μια χρονιά η επέτειος του Πολυτεχνείου γιορτάστηκε με λαμπρότητα, με περισυλλογή, με σεβασμό και με όποια άλλη λέξη μπορεί να εφεύρει η ελλειμματική

φαντασία των δημοσιογράφων.

Για άλλη μια φορά την διαστρεβλωμένη ιστορία, την ιδιοποιήθηκαν πρόσωπα και φορείς και ο καθένας από την πλευρά του, παρουσίασαν, γεγονότα και νοήματα, όπως τους βόλευε. Αυτό κάνουν άλλωστε 37 χρόνια τώρα, κάθε χρόνο, με την ίδια ακάματη ιδιοτέλεια, προσαρμόζοντας το μήνυμα της αντίστασης, στα προσωπικά τους συμφέροντα.

37 χρόνια οι ελεύθεροι αγωνιζόμενοι φοιτητές, μας εμπνέουν, για κάτι, που παραμένει αδιευκρίνιστο, στο έλεος της ερμηνείας του κάθε αλλοπαρμένου.

37 χρόνια μετά το κεντρικό σύνθημα της εξέγερσης επίκαιρο όσο ποτέ μπορεί να ακουστεί από σύγχρονους ψηφιακούς ενισχυτές πιο δυνατά από κάθε άλλη φορά. Ψωμί, παιδεία, ελευθερία. Με μια τρομακτική διαφορά.

 Όπως και τότε, δεν έχουμε ψωμί, δεν έχουμε παιδεία, δεν έχουμε ελευθερία αλλά δεν έχουμε και κανένα λόγο να μην τα έχουμε όλα αυτά.

Και όμως, άνθρωποι εξ επαγγέλματος τοποθετημένοι στο απυρόβλητο των αισθημάτων, καταθέτουν λουλούδια φορώντας την μάσκα της συντριβής για τα αθώα θύματα της εξέγερσης, που ούτε ενός δεν γνωρίζουν το όνομα, που ούτε ενός δεν γνωρίζουν τον τόπο δολοφονίας. Υποκριτές, που είναι έτοιμοι να οδηγήσουν την χώρα στο ίδιο αδιέξοδο που έφερε τότε στην εξουσία τους συνταγματάρχες.

Τραγική ειρωνεία η συγγένεια τους με τους τότε πρωταγωνιστές.

Από την άλλη, ανώριμοι μετά από 37 χρόνια βασανιστικής εμπειρίας, πολίτες, ακολουθούν συντετριμμένοι, ανταλλάσοντας μεταξύ τους ανακριβείς εκδοχές των γεγονότων και εμπνέονται από το όραμα εκείνων. Ποιων; Αυτών που «σκαρφαλώνοντας» στα τανκ έγιναν μέλη των κυβερνήσεων που μας έφεραν ξανά, εκεί από όπου ξεκινήσαμε;

Εντάξει Έλληνες, γιορτάσαμε και φέτος την επέτειο του Πολυτεχνείου, 37 χρόνια μετά… και μετά;

ΚΙΝΗΜΑ ΠΟΛΙΤΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ.

Την πρωτοβουλία του να προχωρήσει στην ίδρυση ενός νέου κινήματος ανεξάρτητων πολιτών που θα έχει σαν στόχο την ενεργό συμμετοχή τους στα κοινά, ανακοίνωσε ο Μίκης Θεοδωράκης στα πλαίσια συνέντευξης τύπου για συναυλίες με έργα του στο Μέγαρο Μουσικής.

Η εκδήλωση για την ίδρυση του κινήματος είναι προγραμματισμένη για το μεσημέρι της 1^ης Δεκεμβρίου, στο ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης.

Στην διάρκεια της συνέντευξης τύπου, σαν Κρητικός παππούς, όπως ο ίδιος χαρακτήρισε τον εαυτό του, παρότρυνε τους Έλληνες να κάνουν… αυτό που δεν μπορούν.

Να σημειώσουμε ότι τα ΜΜΕ παρουσίασαν την συνέντευξη για τις συναυλίες αποφεύγοντας να παρουσιάσουν αποσπάσματα από την αναφορά του στην ίδρυση της Κίνησης.

ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΔΗΜΑΡΧΟΥΣ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ.

Και όμως, στην περιοχή δεν υπάρχουν ούτε χοιροστάσια, ούτε βουστάσια, είναι η οδός Ζαννή του Πειραιά και οι περίοικοι διαθέτουν ακριβά διαμερίσματα και πολυτελή αυτοκίνητα. Τι δεν διαθέτουν, μαντέψτε μόνοι σας. Εγώ πάντως αν ήμουν Δήμαρχος δεν θα τα μάζευα, θα τους έβαζα φωτιά εκεί που βρίσκονται.

ΑΥΤΟ ΕΝΝΟΟΥΝ ΟΤΑΝ ΛΕΝΕ ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ.

Πραγματικά αυτό που μας λείπει είναι 5.000 νέοι μπλε κάδοι ανακύκλωσης.

Η θρησκευτική ευλάβεια με την οποία οι πολίτες διαχωρίζουν τα απορρίμματα τους, το αποδεικνύει.

ΜΑΡΙΝΑ

Δώσε μου δυόσμο να μυρίσω

λουΐζα και βασιλικό

Μαζί μ’ αυτά να σε φιλήσω

και τι να πρωτοθυμηθώ

Τη βρύση με τα περιστέρια

των Αρχαγγέλων το σπαθί

Το περιβόλι με τα’ αστέρια

και το πηγάδι το βαθύ

Τις νύχτες που σε σεργιανούσα

στην άλλη άκρη τα’ ουρανού

Και ν’ ανεβαίνεις σε θωρούσα

σαν αδελφή του Αυγερινού  

Μαρίνα πράσινο μου αστέρι

Μαρίνα φως του Αυγερινού

Μαρίνα μου άγριο περιστέρι

και κρίνο του καλοκαιριού

Από «Τα Ρω Του Έρωτα» του Οδυσσέα Ελύτη,

για να πάει καλά η μέρα μας.