Του Μιχάλη Α.
Δεν βρίσκω λέξεις για να ξεκινήσω. Κοιτάζω την σκοτεινή
τηλεόραση και ακούω τον θόρυβο του δρόμου ανάβοντας το ένα τσιγάρο μετά το άλλο.
Ξέρω πως αν την ανοίξω θα πλημμυρίσει το σπίτι με άναρθρα ουρλιαχτά, θλιβερές
μεγαλοστομίες και αγαναχτισμένες υποσχέσεις υποψηφίων ευρωβουλευτών, δημάρχων,
κομματαρχών, συμβούλων, προέδρων και αντιπροέδρων. Δεν τολμώ να ακουμπήσω το
κοντρόλ.
Είχα μια άσχημη μέρα. Χρειάστηκε να επισκεφθώ ένα νοσοκομείο
σε μέρα εφημερίας και να κοιτάξω για άλλη μια φορά την κοινωνική πραγματικότητα
κατάματα. Κι άλλο τσιγάρο. Και σιωπή. Στο κεφάλι μου έχει καρφωθεί μια έκφραση
που φεύγει και ξανάρχεται συνεχώς, «τι συμβαίνει»;
Ναι με αυτή την έκφραση θα ξεκινήσω. Τι συμβαίνει;
Τι είναι αυτό το
πράγμα που ζούμε; Τι πολίτες είναι αυτοί και ποιας χώρας; Που οφείλεται αυτή η
ομαδική παράκρουση που βιώνουμε; Πως γίνεται να είναι τόσες χιλιάδες ανθρώπων
εκτός τόπου και χρόνου;
Πως γίνεται μια ολόκληρη κοινωνία να σου δίνει την εντύπωση...