Την εποχή που οι εργαζόμενοι στον ΟΛΠ αντιδρούσαν στο «ξεπούλημα» του λιμανιού του Πειραιά στην COSCO, τα έγκριτα ΜΜΕ, μας «πουλούσαν» την εικόνα του κλαμένου Γιώργη, από τα δακρυγόνα των δυνάμεων καταστολής και τις λαύρες δηλώσεις συμπαράστασης του, προς τους απεργούς.
Τότε το λιμάνι του Πειραιά, κάποιοι το ξεπουλούσαν στους Κινέζους και ο Γιώργης υποσχόταν ότι όταν θα έρθει στην εξουσία, θα καταγγείλει τη συμφωνία και ο κερδοφόρος οργανισμός θα επιστρέψει στο κράτος.
Γελούσαν τότε οι γνωρίζοντες που ήξεραν πως η Κινεζική εταιρία, έτσι κι αλλιώς ήταν το «αφεντικό» του λιμανιού, αφού η συντριπτική πλειοψηφία των εμπορευμάτων που διακινούσε ο εμπορευματικός σταθμός ήταν υπό τον έλεγχό της και δεν είχε σκοπό να αφήσει ανεκμετάλλευτη την δεσπόζουσα θέση της.
Γελάνε σήμερα και τα κυβερνητικά στελέχη για το πώς τους τα έφερε η τύχη και κάνουν γαργάρα τους λεονταρισμούς του τότε.
Σήμερα ο Γιώργης, έγινε πρωθυπουργός και δεν θυμάται τα δάκρυά του – έτσι κι αλλιώς μόνο με δακρυγόνα μπορούν να δακρύσουν αυτά τα παλικάρια – κι όχι μόνο επισκέπτεται τις εγκαταστάσεις της COSCO παρέα με τον Κινέζο πρωθυπουργό, για να τις καμαρώσουν, αλλά κλείνει και άλλες 11 συμφωνίες, το περιεχόμενο των οποίων, δεν μας κάνει την τιμή να το γνωρίζουμε.
Αλλά θα μου πεις εμείς δεν καταλαβαίνουμε από συμφωνίες, μήπως εκείνη που έκαναν με τους Άραβες την καταλάβαμε;
Εμείς εκείνο που πρέπει να «καταλάβουμε» είναι το ότι οι Κινέζοι θα αγοράσουν Ελληνικά ομόλογα όταν η Ελλάδα θα ξαναβγεί στις αγορές. Δηλαδή όταν θα βγάλει ο ήλιος κέρατα. Μα όταν θα βγάλει ο ήλιος κέρατα, θα μπορούμε και εμείς να αγοράσουμε ομόλογα του Κινεζικού δημοσίου και να θέσουμε υπό τον έλεγχό μας, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, να φάει η Μέργκελ σίδερο και ο Όλι Ρεν, ατσάλι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου